گرديده ، خواسته كه به جواب عمر ، از معرفت أو تجاهل به كار برد ، وآفرين بر فراست خليفه ثاني كه با آن همه ذكا والمعيت پى به تجاهل أو بردند ! ! پس اگر شهود مذكور ، شهود كذب وزور بودند وزناى مغيره با أم جميل حظّى از واقعيت نداشته - چنانچه مزعوم مخاطب است - مغيره چرا تجاهل از معرفت أم جميل مىكرد وبر اين كذبِ غير جميل اقدام مىنمود ؟ ! واز سطوت ساحت خلافت نمىترسيد ؟ ! ومحتجب نماند كه اين جسارت سراسر خسارت مغيرة بن شعبه كه زن زانيه فاحشة را گفته كه - معاذ الله - : أو أم كلثوم بنت على است . دليل كمال نفاق وخبث سريره وبغض وعدوات با أهل بيت ( عليهم السلام ) است . وسابقاً دانستى كه شعبى ذكر شخصي ذكر بنت أبى بكر را - با وصفِ وصفِ أبى بكر به صديق - در مقام انكار تحليف زنى به شب گفته ، حيث قال : ولو كانت بنت أبي بكر الصديق ما حلّفت إلاّ بالنهار . موجب ضرب شديد وحبس طويل دانسته ، ودر حق فقيهى كه تصويب اين قول نموده گفته : أو أحق است به اسم فسق از اسم فقه ، وقبول نكرده خواهد شد فتواى أو وشهادت أو ، واين حكم أو جرح تام است ودشمن داشته خواهد شد فقيه مذكور در راه خدا ( 1 ) . پس هرگاه مجرد ذكر بنت أبى بكر - با وصف تلقيب أبى بكر به صديق - در

--> 1 . در طعن دوم عمر از سيوطى در كتاب القام الحجر : 66 - 67 گذشت .